eskilerden

Bırak bir şey senin için özel olsun. Vazgeçilmez olsun. Dalga geçilmez olsun. Bırak o senin tabun olsun. Yeter ki onu başka bir şeymiş gibi göstermeye çalışma. Ne kendine, ne başkasına. Böyle devam etsin. “Bana bir masal anlat baba” şarkısındaki gibi ilk kısmı hep aynı olsun; baba hep masal anlatsın. İkinci kısım değişsin. Birinde İstanbul’u anlatsın, ötekinde tüm sevdiklerini. Ama ön kısım değişmesin. O aynı kalsın, sana kim olduğunu hatırlatsın. Sen masal seversin. Yatağında uzanır hayal kurarsın. Yanı başında biri durur. Seni yönlendirir. Büyükannene yemek götürürken adresi verir ya. “Kırmızı sokak No 9 Kurtköy.” Seni kurdun karnına koyan da odur, karnından çıkaran da. Hep aynı şekilde haykırırsın “yeter baba artık masal anlatma.” Artık kendi sokağıma kendim gireyim; ne mideler, ne iradeler.